مالکوم ترنبال مانند یک نفر سوار بر یک فیل است. او بر بالای دیوی نشسته است که به عنوان دولت اعتلافی میشناسیمش، افسار را به دست گرفته است، وانمود میکند که کنترل را به دست دارد و این حیوان معمولا به این بازی تن میدهد.
اما وقتی که فیل تصمیم میگیرد به راه خود برود، ترنبال ناتوان از کنترل اوست. این هفته، فیل بسیار شبیه به «بارنابی جویس» بود و البته این دفعهی اول هم نبود.
فیل از مسیر هموار خارج میشود و به بیراههی جنگل میزند ، به دنبال هوا و هوس خود میرود، و هر چه که دلش میخواهد میخورد و ریخت و پاش میکند. سوار(ترنبال) معمولا این رفتار را تحمل میکند، با ملایمت لبخندی میزند انگار که داستان خط ریل راه آهن یا انتخابات میان دوره نیوانگلند همه قسمتی از یک ماجراجویی خوب و جالب بوده است.
این هفته، اما، یک ترنبال ناامیدتر از همیشه، مجبور شد به شکل بی سابقه ای لفاضی و یاوه سرایی کند. او نمیتواند این دیو را کنترل کند و نمیتواند پیاده شود.
ترنبال تلاش نکرد تا با جویس صحبت کند و متقاعدش کند تا استعفایش را تقدیم کند. بدون شک می دانست که دست پس به سینه اش خواهد خورد. به جای آن، یک نمایش همگانی به راه انداخت. او سعی کرد تا از بین این خرابهی دولتش کمی اعتبار سیاسی را در بین عموم مردن نجات دهد.
بعد از یک هفته کامل بی قدرتی و بی حرکت نشستن خجالت آور، ترنبال بالاخره در روز پنج شنبه این فیل را به صورت عمومی و با عصبانیت دعوا کرد.
ترنبال گفت که جویس مرتکب یک “یک خطای شدید در قضاوت“ شده و نیاز دارد تا یک هفته به مرخصی برود تا “موقعیت خود را بسنجد“.
ترنبال به رسانه ها گفت: “او نباید با یک زن جوان از کارمندانش رابطهی جنسی میداشت“. او ادامه داد که استانداردهای رفتاری و اخلاقی وزرا را از اول نوشته است و رابطه جنسی بین وزرا و کارمندانشان “از امروز“ ممنوع خواهد بود.
نکته حایز اهمیت این است که ترنبال از قبل هیچ اخطاری به جویس برای این حکم اخلاقی نداد که قرار بود در مورد نایبش و به صورتی عمومی اعلام کند. یا اینکه تصمیم داشت استانداردهای رفتاری و اخلاقی وزرا را تغییر دهد.
ترنبال لایهی ضعیف محافظتی که جویس برای خود ساخته بود را فرو ریخت. ترنبال به رسانه ها گفت: “رفتارهای با رضایت بین دو فرد بالغ برای مدت زیادی یک مسئله خصوصی تلقی میشد، اما دیگر اینطور نخواهد بود”.
فیل در مقابل چه کرد؟ خشمگین شده از این همه توپ و تشر، او روز جمعه زیر شاخه های کوتاهی راه رفت تا سوار خود را زخمی کند، به او یادآوری کند که فیل استقلال دارد و هر زمان که مناسب بداند به راه هموار باز خواهد گشت.
او عنوان کرد که صحبت های نخست وزیر “نا مربوط” و “غیر لازم” بودند و تجاوز به مسائل خصوصی او(جویس) باعث ناراحتی اش شده است. تنها کاری کاری که او(ترنبال) کرد این بود “که پرده را بالا زد تا همه ببینند”.
جویس به خبرنگاران گفت که هیچ قصدی برای سنجیدن موقعیتش ندارد. او رهبر حزب ملی گرایان، “یک حزب مستقل سیاسی” است. فراتر از آن، دخالت ترنبال باعث منسجم شدن طرفداران جویس در حزبش شده است. جویس حداقل با گذاشتن احترام به نخست وزیر به او اطلاع داد که قصد انجام مصاحبه با خبرنگاران را دارد.
ترنبال هنوز ناراحت است اما نمیتواند برای آن کاری جز صبر کردن انجام دهد. ناتوانی او برملا شده است. او تلاش کرد تا رهبری اش را به اثبات برساند اما تحقیر شد. دفعه قبلی که ترنبال بر سر قدرت بود را به خاطر دارید؟ این بارنابی بود که از پیروی از ترنبال در مسئله تغییرات اقلیمی امتناع کرد. او اعتلاف را به شورش کشاند، و تونی ابوت با استفاده از این فرصت حزب لیبرال را در این شورش رهبری کرد. در آن زمان، فیل سوار خود را به زمین انداخت و زیر پا له کرد.
فیلی که نخست وزیر میراند خلق و خوها و شخصیت های متفاوتی دارد. بعضی وقت ها او، بارنابی و حزب ملی گراهاست. بعضی وقت ها همکاران محافظه خودش در حزب لیبرال نقش فیل را میگیرند و او را به مسیرهای ناخواسته میبرند. اعتقادات عمیقش، چیزهایی که تمام زندگی کاریاش برای آنها جنگیده است، اگر جمهوری خواهی بوده، یا تغییرات اقلیمی و یا حق ازدواج همجنسگرایان، او مجبور بوده به قیمت نگه داشتن شغل رهبریاش اعتقاداتش را در طاقچه بگذارد.
بعضی وقتها این فیل یک وزیر قدرتمند و مصمم است. به عنوان مثال پیتر داتن در کابینهی ترنبال، تقریبا همیشه راه خود را میرود. راستی، باید تبریک گفت به پیتر برای تغییر دادن سیستم کابینه دولت تا وزارت خانه اعلی خودش را بسازد، وزارت امور داخلی کشور.
کوین راد این هفته برای چند روز به استرالیا برگشت. میتوان گفت که از مهارتهای رهبری ترنبال اصلا رضایت نداشت. نخست وزیر سابق گفت: “ترنبال نشان داده است که یک رهبر بی کفایت است. مردی که میخواهد سزار باشد، اما هیچ ایده ای برای پیشرفت استرالیا در آینده ندارد. این تراژدی رهبری ترنبال برای ماست”.
در مورد رهبری اخلاقی نخست وزیر و ممنوعیت رابطه جنسی بین وزرا و کارمندان، کوین راد پیشنهاد کنایهآمیزی داشت: «ترنبال باید برای این وظایف با پلیس دینی سعودی قرارداد ببندد». راد به هیچ وجه از بارنابی جویس خوشش نمیآید اما در این مورد خاص با او همدردی میکند. او از محو شدن حق خصوصی بودن مسائل شخصی تاسف خورد و گفت: من به هیچ وجه از بارنابی در مورد مسائل عمومی دفاع نمیکنم. به نظر من او یکی از بدترین پوپولیست هاست. اما خانواده او حق دارند که حریم خصوصی داشته باشند. «معیار سنجش همه ما که یک زندگی عمومی داریم همواره در حال بالا رفتن است تا جایی که دیگر مرزی بین زندگی خصوصی و عمومی باقی نمیماند. »
کوین راد سخت ترین انتقادش را نثار ترنیال میکند: «مسئله نهایی این است که بحث اصلی در مورد آیندهی کشورمان همینطور به کناری انداخته میشود. اصل اساسی رهبری سیاسی این است که پیشرو باشی، نه دنباله رو. ناتوانی ترنبال در پیشرو بودن در مسائل آشتی با بومی های استرالیا، در مورد تغییرات اقلیمی، درباره ازدواج همجنسگرایان و اینکه اجازه داد همه مسائل به حاشیه بروند قابل گذشت نیست.»
راد ادامه داد: «او باید از حزبش بخواهد با توجه به شرایط فعلی حزب در پارلمان (که فقط با اختلاف یک کرسی اکثریت را در دست دارند)، که اگر شهامت دارند او را عزل کنند.» ترنبال گفته است که اگر دیگر قدرت رهبری نداشت، باید از پارلمان بازنشسته شود.
اما حزبش شهامت حرکتی بر علیه او را ندارند چرا که میترسند دولت را از دست بدهند. «او باید به حزبش را به مبارزه بطلبد و بخواهد که یا او را عزل کنند و یا از مواضع شجاعانه در مورد آشتی با بومی ها و تغییرات اقلیمی پشتیبانی کنند.»
دست آورد چشم گیر ترنبال این است که نجات پیدا کرده و به هر قیمتی به مقام خود چسبیده است. البته، کوین راد هم توسط حزب خودش به پایین انداخته شد و زیر پا له شد. کنترل و مدیریت یک فیل شغل آسانی نیست. راد قبول دارد این یک حقیقت است. اما یک تفاوت بین خود و ترنبال ترسیم میکند:: «ممکن است که مردم در سال ۲۰۰۷ مرا دوست داشتند یا از من تنفر داشتند، اما من در مناظرههای و مباحث پیشرفت ایجاد کردم. چه در مورد آینده کشورمان که فراتر از معدنی برای چین باشیم، چه درباره زیرساخت های قرن بیست و یکم، چه درباره تغییرات اقلیمی و یا در مورد آشتی با بومی های استرالیا.»
راد همچنین میگوید: «به نظر می آید امواج حاشیه باعث میشوند که همه بحث های جدی در بین شنهای این ساحل هیجان زده محو شوند. اصلا خارج از انتظار نیست که مردم احساس بیگانگی عمیقی با سیستم سیاسی کشور دارند. ما ۹ ماهی را گذراندهایم که سیاست مداران فقط در مورد خودشان حرف میزنند. حال چه در مورد اعضای پارلمان با دو حق شهروندی یا بارنابی جویس.»
کوین راد، ترنبال را مقصر مطرح نبودن مباحث بزرگ و اصلی میداند، اما حزب کارگر هم در این میان اصلا بی تقصیر نیست. بیل شورتن در روز پنج شنبه با در پیش گرفتن مسیری بزرگمنشانه، به خبرنگاران گفت «مردم استرالیا از ما میخواهند تا حرف زدن در مورد خودمان را متوقف کنیم و شروع به صحبت در مورد آنها کنیم.» این در حالی است که اعضای حزبش در صحن پارلمان برعکس این مسیر را رفتند تا تمام صحبت ها را پیرامون جویس نگه دارند.
حزب مخالف دولت از هرفرصتی برای ابراز خشم استفاده کرده است٬ حتی در مورد مسائل بسیار کوچک و جزئی در مورد شرایط جویس و در عین حال تظاهر میکردند که فقط نگران منافع عمومی هستند. به عنوان مثال، کریس بوئن از جویس سوال کرد که آیا ویدئو مشاورین املاک که تبلیغ خانه آرمیدل که جویس در آن زندگی میکرد را دیده است یا خیر. سخنی بسیار بی ربط بود اما به هر حال بهانه ای برای ادامه پیدا کردن داستان جویس.
در حقیقت، حزب کارگر هیجان زده از شرکت در بازی خونینی بود که برای به زیر کشیدن عضوی از قبیله مخالف در حال انجام است و البته که نمیتوانست این کار را بدون کمک یک رسانه بسیار مشتاق انجام دهد. کل این داستان از طرف دیلی تلگراف شروع شد که با در پیش گرفتن شیوه شبیه پاپاراتزی ها معیارهای رسانه ای را به حد بی سابقه ای تنزل داد و عکسی از جویس و شریک جدیدش را در حالی که باردار است و از خیابان عبور میکند٬ منتشر کرد. دیلی تلگراف، عکس را بر روی صفحه اول خود چاپ کرد و به خوبی میدانست که این تعرض به حریم خصوصی چه دردی را به این زن و همسر جویس و خانواده های آنها وارد خواهد کرد.
وقتی که دیلی تلگراف داستان را منتشر کرد، خیلی سریع و با انرژی خاصی توسط بقیه رسانه ها تکرار شد. مسائل بزرگ، مباحث مهم و داستان های اصلی به کناری رانده شدند. به عنوان مثال، تلاش ملی برای سعی در جبران نسل کشی آرامی که توسط استعمارگرهای اولین بر بومی ها و صاحبان اصلی استرالیا اعمال شد.
این هفته، زمان انتشار گزارشی برای از بین بردن اختلافات طبقاتی بود٬ برای بیرون آوردن بومی های استرالیا از شرایط زندگی جهان سومی مانند که در حال تحمل آن هستند. و البته دهمین سالگرد معذرت خواهی دولت از نسل ربوده شده بود. نسلی که توسط سفید پوست ها از خانوادههایشان جدا شدند.
خبر ترسناک در هفته این بود که فقط سه هدف از هفت هدف اصلی مشترک دولت و حزب مخالف طبق برنامه در حال پیش رفتن است، اما حاشیه بسیار بود، اما این بحث و این داستانها، خیلی سریع در زیر خرواری از مشاجره ها درباره پریشانی های ازدواج بارنابی جویس دفن شد. آماری از شرکت Isentia نشان میدهد که در هفته گذشته و در رسانه های تلویزیونی و رادیویی ۴۲۲۶ بار، در رسانه های چاپی ۲۱۳ بار و در رسانه های آنلاین ۲۲۵۴ بار به مسائل بومی ها اشاره شده است نشان دهنده عملکردی قوی در مطرح کردن این موضوع است.
اما این در برابر مطرح شدن مسائل جویس خیلی ناچیز بود. رادیو و تلویزیون ۴۳۹۶۹ بار، رسانه های چاپی ۹۶۴ بار و رسانه های دیگر آنلاین ۸۰۱۷ بار به او پرداختند.
زیر سایهی پوشش مسائل جویس، تعدادی از سیاست های پیشرفت شرایط بومی ها گم شد. یکی از آنها تلاش های مشترک طولانی مدت و قابل تحسین دو حزب اصلی کشور برای آشتی با بومی ها بود که البته زیر این خروار گم شده است.
حزب کارگر از دولت خواست که برای دادن یک تریبون به بومی های استرالیا پافشاری کند. در واقع اصرار بر این است که تلاشی انجام شود برای تشکیل مجمع یا کمیته ای از نمایندگان بومیان استرالیا تا پیشنهادهای خود را در مورد مسائل خود به دولت فدرال ارائه دهند. اما ترنبال این درخواست را رد کرد و ادعا کرد که این باعث ایجاد مجلس سومی از پارلمان میشود. این مجلس هیچ قدرت قانون گذاری نخواهد داشت پس این کار منحرف کننده خواهد بود.
اما به جای اینکه رهبران احزاب دنبال راهی آرام برای به نتیجه رسیدن باشند، بیل شورتن راهحلی برای آشتی با بومیّهای استرالیا مطالبه کرد. بعد از آن ترنبال قضیه را به یکباره بزرگ کرد و قول داد که اگر حزب کارگر پافشاری کند، این مسئله را به انتخابات بعدی خواهد کشاند. در همین لحظه بود که پیشرفت در آشتی با بومی های استرالیا در صحن مجلس به مرگ غیر طبیعی مرد. بدون اینکه کسی متوجه شود و برایش سوگواری کند تحت شعاع آشفتگی بر سر جویس قرار گرفت.
مسئله ملی و بسیار مهم دیگری که این هفته به شکل خطرناکی تقریبا به همین سرنوشت نزدیک شد، برنامه تامین آب صنعت کشاورزی و غذایی استرالیا بود. وقتی که مجلس سنا به برنامه اخیر دولت برای اختصاص آب به رودخانه Murray-Darling رای منفی داد، یکی از ایالت ها تهدید کرد که از این طرح را به طور کل رها خواهد کرد.
آیا استرالیا خواهد توانست که برنامه ای عادلانه را برای تقسیم آب به اجرا درآورد که هم آب کافی برای مسائل کشاورزی استفاده شود و هم اکوسیستم های مختلف رودخانه حفظ شوند؟ این مسئله در یک شرایط خطرناک باقی مانده است و باز هم زیر سایهی هیجان های پیرامون جویس به شکلی ضعیف نفس میکشد.
کوین راد به این نتیجه رسیده است که «غیر ممکن اتفاق افتاده» زیرا سیستم سیاسی استرالیا، سیاست گذاری و رسانه ها حتی بدتر از قبل شده اند. او میگوید: «ظاهرا ظرفیت ما برای بی اهمیت کردن همه چیز هیچ حد و مرزی نمیشناسد. به زودی ما حتی قادر نخواهیم بود که یک تفکر منطقی و حساس را حتی برای ۹۰ ثانیه زنده نگه داریم بدون اینکه به حاشیه کشیده شویم.»
با اینکه سختگیرانه به نظر میرسد اما او ترنبال را به صورت عمده مسئول این وضعیت میداند. در همین حین، ترنبال تنها تلاش میکند تا تعادل خود را بر بالای این فیل قدرت حفظ کند. ممکن است که قبلا فیل تنها خیره سر بود، اما اکنون عصبانی هم هست و در درجه اول از کسی که آن بالا نشسته عصبانی است.
منبع: SMH
ترجمه: احسان جهاناندیش